صائب تبریزی

از عزیزان جهان هر کس به دولت می‌رسد

آشنـــایــی مــی‌شـــود از آشـنـایــان کم مرا

همه ی پست های این سری از اشعار صائب میباشد

سیـنـــه‌ای چاک نکردیم درین فصل بهار       صبـحی ادراک نکـردیم درین فـصـل بهار

گریه‌ای از سرمستی به تهیدسـتی خویش       چـون رگ تاک نکردیم دریـن فـصل بهار

ابر چون پنبه‌ی افشرده شد از گریه و ما       مــژه‌ای پـــاک نکــردیم دریـن فصل بهار

جگــر سنگ به جوش آمد و ما سنگدلان       دیـــده نـمـنــاک نکـردیم درین فصل بهار

لاله شــد پاک فروش از عرق شبنم و ما       عـــرقی پــاک نکـــردیم دریـن فصل بهار

غنچــه از پوست برون آمد و ما بیدردان       جامه‌ای چـــــاک نکردیم درین فصل بهار

با دو صد خـرمن امیــــد، ز غفلت صائب       تــــخـم در خاک نکـردیم درین فصل بهار

 

مـدتــی  شـــد   کز حدیث اهل دل گوشم تهی است

چون صدف زین گوهر شهوار آغوشم تهی است

* * *

از دل بـیـــدار و اشــــک آتــشـیــــن و آه گـــــرم

دستگاه زندگی چون شمع خامــوشم تهــی اسـت

* * *

خجلـتـــی دارم که خــواهــد پــرده‌پوش من شدن

گر چه از سجــاده‌ی تقوی بر و دوشم تهی است

* * *

ســرگــذشــت روزگار خــوشـــدلی از مـن مپرس

صفحـــه‌ی خاطر ازین خواب فراموشم تهی است

* * *

گفتگوی پـــوچ نــاصـــح را نـمــی‌دانم که چیست

ایـنــقــــدر دانم که جای پنبه در گوشم تهی است

* * *

گــرچــه دارم در بــغل چون هاله تنگ آن ماه را

همچــنـان از شرم، جای او در آغوشم تهی است

 

 

 

ما   خـــنده را به مــــردم  بی‌غـم گذاشتیم

گــل را بــه شـــوخ چـشمی شبنم گذاشتیم

*  *  *

قـانع به تلخ و شور شدیم از جهان خاک

چـون کعبه دل به چشمه‌ی زمزم گذاشتیم

*  *  *

مـــــــردم بــــــه یــــادگــار اثرها گذاشتند

مـــا دســــت رد بـه سینه‌ی عالم گذاشتیم

*  *  *

چـــیـــزی بــه روی هم ننهادیم در جهان

جــــز دســـت اخــتـیار که بر هم گذاشتیم

*  *  *

دادنـــــد اگــــر عنان دو عالم به دست ما

از بـــیـــخـودی ز دست همان دم گذاشتیم

*  *  *

بــی‌حـاصــلـــی نگر که حضور بهشت را

از بهـــر یـک دو دانــه چـــو آدم گذاشتیم

*  *  *

صــائـب فـضـــای چرخ مقام نشاط نیست

بـیــهـــوده پــا بــه حـلـقه‌ی ماتم گذاشتیم

 

 

 

نیــستم   بلبل  کــه بــر گـلشن نــظر  باشد  مرا

بــاغهـــای دلگـــشا در زیـــر پـــر باشـــد مـــرا

*  *  *

ســـرمه‌ی خاموشی مـــن از سواد شهرهاســـت

چـــون جرس گلبانگ عشرت در سفر باشد مرا

*  *  *

بـــاده نتــــواند بــــرون بـــردن مـرا از فکر یار

دســــت دایـــم چــون سبو در زیر سر باشد مرا

*  *  *

در مـحـیـط رحـمـت حق، چون حباب شوخ‌چشم

بـادبـان کـشـتــی از دامـــــان تــــر بـاشـــــد مرا

*  *  *

مــنــــزل آســایش من محو در خود گشتن است

گـــردبــــادی مـــــی‌تـــــوانـــد راهـبـر باشد مرا

*  *  *

از گـــرانـسـنــگی نـــمــی‌جنـبم ز جای خویشتن

تـیـغ اگـر چــون کـــوه بـــر بالای سر باشد مرا

*  *  *

می‌گذارم دست خـود را چون صدف بر روی هم

قــطـــره‌ی آبـــی اگـــر هـمـــچون گهر باشد مرا

 

 

 

یا  رب از عـرفــان مــرا پیمانه‌ای سرشار ده

چــشـــم بـیـنـــا، جــــان آگــــاه و دل بیدار ده

 *  *  *

هـــــر ســر موی حواس من به راهی می‌رود

ایــن پـریـشـــان سیر را در بزم وحدت بار ده

*  *  *

در دل تـنـگــم ز داغ عـشـــق شمعـی برفروز

خـــانــــه‌ی تــــن را چــــراغی از دل بیدار ده

*  *  *

نــشـــاه‌ی پـــا در رکــــــاب مــی ندارد اعتبار

مـسـتـــی دنـبـالــه‌داری هـمــچــو چشم یار ده

*  *  *

بـــرنـمـــی‌آیــد به حفظ جام، دست رعشه دار

قـــــوت بـــازوی تــوفـیـقــــی مــرا در کار ده

*  *  *

مـــدتـــی گـفـتـــــار بـــی‌کردار کردی مرحمت

روزگــــــاری هــــم بــه من کردار بی‌گفتار ده

*  *  *

چند چون مرکز گـره باشد کسی در یک مقام؟

پایـی از آهن به این سرگشته، چون پرگار ده

*  *  *

شـیــــوه‌ی اربـــــاب هـمـت نیست جود ناتمام

رخـصـــت دیـــدار دادی، طــاقــــت دیـــدار ده

*  *  *

بـیــــش ازیـن مپسند صائب را به زندان خرد

از بـــیـــابـان ملک و تخت از دامن کهسار ده

 

 

جـــویـــای تـــو بــا کـعبه‌ی گل کار ندارد        آیــیـنــــه‌ی مــــا روی بــه دیــــوار ندارد

یک داغ جگرسوز درین لاله‌ستـان نیست        ایـــن مـــیــکـده یک ساغر سرشار ندارد

از دیــــدن رویـــــت دل آیـینه فرو ریخت        هـــــر شـــیـــشـــه دلی طاقت دیدار ندارد

از گــــرد کـســـادی گـهرم مهره‌ی گل شد        رحـــم اســـت به جنسی که خریدار ندارد

مـــا گـــوشـــه نـشینان، چمن‌آرای خیالیم        در خــلـــــوت مـــــا نــکهت گل بار ندارد

بـلـبـــل ز نــظــر بـــازی شبنم گله‌مندست        مـسـکـیـن خـبــر از رخــنه‌ی دیوار ندارد