ای که از کلک هنر  نقش  دل انگیز  خـدایی

حیف باشد مهِ من کاین همه از مهر جـدایی

گفته بودی  جگرم  خون  نکنی  باز  کجـایی

من  ندانستم از اول که تو بی مهر و  وفایی

عهد نابستن از آن به  که ببـنـدی  و  نپـایی

* * *

مــدعی طعنــــه زند در غم عشـق تو زیادم

ویـــن نداند که من از بهر عشــــق تو   زادم

نغمهء  بلبل  شیراز  نرفته  است  زیــــــادم

دوستــان  عیب کنندم که چرا دل بتـو  دادم

باید اول بـتــو گفتن که چـنین خـوب چـرایی

* * *

تیــر را قــــوت پرهیـــــــز نباشـد ز نشـــانـــه

مرغ مسـکیـــــــن چه کند گر نرود از پی دانه

پای عشاق نتوان بست به افسون و فسـانه

ای که گفــــتی مرو  اندر  پی خوبان زمـــانـه

ما کجائیـــم در این  بهر  تفکر  تـــو کجـــایی

* * *

تا فکنــــدم بســــــر کوی وفــــا رخت اقــــــامت

عمر، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

ســر و جان و زر و جاهم همه گو، رو به سلامت

عـشـــق و درویشی و انگشت نمـایی و ملامت

همه سهـــل اسـت تحمــل  نکـنـم  بار جــدایی

* * *

درد بیـمـــــار نپرســند به شـهــر تو طبیبـان

کس  درین  شهـــر ندارد سر تیمار غریـبــان

نتوان  گفت  غم  از  بیـم رقیبان به حبیـبـان

حلقـــه بر در  نتـــــوانم زدن  از بیم  رقیبــان

این  توانم  که  بیایم  سر  کـویـت  بگـدایـی

* * *

گِــرد گلـــزارِ رخ تــســــت غبــار خط ریــــــحان

چـــون نگـارین خطِ تذهــیـــب بدیباچــه قــــرآن

ای لبــت آیــت رحــمـت دهـنــت نفـطــه ایمان

آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان

کــه دل اهـــل نــظــر برد که سریست خدایی

* * *

هــر شـــب هـجر بر آنم که اگر وصـل بجویم

همه چون نی بفغان آیم و چون چنـگ بمویم

لیـک مـدهوش شـوم چون سر زلف تو ببویم

گفـتــه بودم چــو بیـــایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیــــایی

* * *

چرخ امشب که بکام دل ما خواسـته گشـتــن

دامــنِ وصـــل تـــو نتـــوان برقیبان تو هشـــتن

نـتـوان از تـــو برای دل هـمـسـایــه گــذشـتـن

شمع را باید از این خانه برون بردن و کشـتن

تا که هـمـســایه نداند کــه تو در خانهء مـایی

* * *

سعدی این گفت و شد ازگفتهِ خود باز پشیمان

که مریض تـــب عــشق تو هــــدر گوید و هذیان

بــشـب تــیـره نـهـفـتن نتـــوان مـــــاه درخشان

کشتــن شمع چه حاجت بود از بیــم رقیـبـــــان

پرتــو روی تو گـویـــد کـه تــــو در خــــانهء مایی

* * *

نـــــــرگس مست تو مستوری مردم نگزینـد

دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید بخلوت ننشــیند

پـــرده بـــردار که بیگانه خود آن روی نه بیند

تـــو بزرگی و در آئــــیـنـهء کـــوچک ننمایـی

* * *

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریــزد

نــازم آن پـــای که از کـــــوی وفــای تو نخیـزد

شهـــریار آن نه که با لشکر عشق تو ستـیـزد

سعـــدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریـزد

که بدانســـت که در بند تو خـوشـتـر ز رهایی

 شنیدستم که چــــون قــــوی زیبا بــمــیـــرد

فریبـــــنــده زاد و فریـــــبــــــا بــــمـــیـــــــرد

* * *

شــب مرگ تنــهـا نشیـــنــــــد به مـــوجـی

رود گـــوشــــه ای دور و تنـهـــــا بمــیـــــــرد

* * *

درآن گوشه چندان غزل خوانـــد آن شــــــب

کــه خــود در مـیــان غزل هــــــا بـمـــیـــــرد

* * *

گروهی بر انــنـد کــایـن مرغ شــــیـــــــــــدا

کــجـا عاشـــقــــی کــــرد انــجــــــا بمـیــرد

* * *

شـــب مــــرگ از بــیــم انــجــا شـتـــابــــــد

که از دست مرگ غافــــل شــود تا بمـــیــرد

* * *

مـــن این نکـتــه گـــیرم که بـــاور نـکــــــردم

نــدیـــدم کـــه قــــویـــــی به صحرا بمــیــرد

* * *

چــــــــو روزی ز آغــــوش دریـــا بــــــرامـــــد

شــبـــی هـــــم در اغـــوش دریـا بــمــیـــرد

* * *

تــــو دریــــــــــــــای مـــــن اغـــوش وا کـــن

کــه مـــیـخـــواهــد این قوی زیبــــا بمـیــــرد

دید مـــجنــون ، را یکی صــحــــــرا نـورد

در میـــــــان ِبادیــه ، بـنشــــسـتــه فرد

* * *

کرده صفــحه ریگ ، وانـگشـتـان قلـــــم

میزند با اشــک خونــیـن ، ایـــن رقـــــم

* * *

گفـت:ای مجــنــون ِِ شیدا، چیست ایـن

میــنویــسی نــامـه ، بـهــر کیست ایـن

* * *

كِـی ، به لــوح ريــگ ، باقی ماند نـــش

تا كـــس ديگر ، پـس از تو خوانـد نــــش

* * *

گفت : مــشـق ِِ نام ِ لیلی ، مــی کــنم

خــاطـر ِِ خـــود را ، تــسـلـی مــی کنم

* * *

مـی نــویــسم ، نــامــش اول ، وز قـفـا

مــی نـگـــارم نــــامـهً عـشـــق و وفــــا

* * *

نــيـســت جـز نــامی از او در دست من

زان بلنــدی ، يــافـت قــــدر پــسـت من

* * *

ناچـشيــده ، جـــــرعه ای ، از جــــام او

عشـقـبـــازی مــی كـــنــم ، با نــــام او

* * *

شـنـــیـــد م کــــه مــجنــون دل افــکـار

چــو شـــد ازمُـــردن لـیـلـــی خـبـــر دار

* * *

گـــریـبـــان چــــاک زد تـا وصل دامـــــان

به ســـوی تربــت لـــیـلــی شـتــــابــان

* * *

در آنــــجـــــا کـــــودکــی دیــد ایسـتاده

بــه لــب مـهـــر خـمـــوشـی بر نـهــاده

* * *

سـراغ قـــــبــــر لیـــلی را از او جــسـت

پس آن کودک بـدو خنديد و چون گـفــت

* * *

تـــو را گــر عـشــق لـيـلـي مينـــمـودي

تـمنـّـا ئــي چـنــيــن كـي مـی نمــودی

* * *

دراین صحـرا به هــــرجا جست و جوکن

ز هــــر خـــاکـی كــفي بـردار و بـــو کن

* * *

از آن تـــربت که بــوی عشـق برخـاست

یـقین دان تـربت لیـلی همــــان جاسـت